<< vorige | Hoofdmenu | Volgende >>

Reality check


Deze week is een voorbeeld van de emotionele achtbaan waar we nooit meer uit kunnen. Doodmoe ben ik er even van. Het is vrijdagmiddag, Tristan heeft een vriendje mee naar huis, Florijn komt net uit het busje en ik voel me alsof ik de marathon heb gelopen. Ik weet, tot grote vreugde van de drie jongetjes, even niks beters te verzinnen dan de televisie aan en een snoepje erbij. 

Maandagmorgen een date met de nieuwe ambulant begeleider voor Tristan en de intern begeleider van de Oranje Nassau school. Was een positief gesprek en kreeg echt het gevoel dat ze haar best gaat doen om Tristan goed te begeleiden. Toch het hele gesprek een steen in mijn maag.
Maandagavond afgesproken met een dorpsgenote die 9 weken geleden is bevallen van een schattig meisje met een stofwisselingsziekte. Heel fijn om even met iemand te praten die ECHT begrijpt hoe het voelt, de angst om je kind te verliezen. Na dit gesprek extra dankbaar voor de ruim vier onbezorgde jaren die wij met onze jongens gehad hebben.
Donderdag naar Heliomare om Tristan te laten onderzoeken door de revalidatie arts. Zij gaf mij echt een goed gevoel. Ondanks dat de spasticiteit in zijn beentjes behoorlijk is toegenomen en spalken niet lang meer gaan duren was het een positief gesprek. Ze zag geen evenwichtsproblemen, geen spraakproblemen en vond hem een pienter mannetje.
Vanmiddag toen ik Tristan uit school haalde werd ik aangesproken door juf Masja, zij wilde weten of wij nog behoefte hadden aan een gesprek. Ik vroeg even naar de citotoets die gemaakt is en zij liet doorschemeren dat hij die niet zo best had gemaakt. BAM. Mijn goede gevoel slaat meteen om in een zwarte onweersbui.
Eenmaal thuis vraag ik mij af waarom ik nu zo van slag ben. En dan ineens weet ik het. Tristan was mijn ticket naar het normale moederschap. En een slechte Cito uitslag hoort daar niet bij. Ik ben er nog niet aan toe onder ogen te zien dat Tristan zich ook niet normaal zal ontwikkelen. En de terloopse opmerking van de juf liet mij even een glimp van de harde werkelijkheid zien. BAM reality check.
De achtbaan rijd door en wij rijden mee.

31 Januari 2014 Permanente link Google Feed MSN Reporter




Reacties
Naam
(typ de letters en cijfers over)
E-mail
:-) :-d ;-) :-o :-p (h) :-@ :-s :-$ :-( :'( :-| (a) (l) (6) (?) (!) (i) (>) (y)
Outlet NL female 140915 - 030216 468x60


Weblog
Brochures.nl Begin pagina
loggy.nl Home
Weblog maken
RSS Feed

Abonneren!

BLOG
dagboek
Botox
werken
pakketservice
Het leven vieren
Greet
afscheid
andere ogen
schoen zetten
Florijn is 11!
Hoge pieken...
zomer
zondagmiddag
cursusje Gordon
Doe maar gewoon
Samen
als het maar gezond is
stout
hoe het zou zijn
Hoe het gaat
mooie jongens
Kindervallei
UNIEK
Groep 3
killer
boshoeve
niet normaal
Bijna gezellig
opa
Voor en na
sterk
er kan nog meer bij
kan ik dit wel?
Dankbaarheid
IK BEN PERSIE!
Op naar een nieuw jaar
Veel te veel te veel
wijsheid
sint nicolaas
Een eigen huis
lang zal die leven
villa Pardoes
slechte moeder
onhoudbaar
terug in het ritme
kop in het zand
don't worry be happy
een aap in een camper
Eenzaam
Sociaal leven
de groene draak
oost west ASbest
slimmerik
Zaterdag
Reality check
Een nieuw jaar
doorgaan
achteruitgang accepteren
Anders
hoe ga je er mee om?
Tristan ook
De diagnose
Prins Florijn
de laatste strohalm
verwachtingen
Hoera Florijn fietst weer
Mytylschool
hulpmiddelen
tadaaa

Florijn's verhaal

Foto's
een kleuter van 8 jaar
het zal toch niet....
het begin van de zoektocht
de ommekeer
de geboorte

ons gezin