<< vorige | Hoofdmenu | Volgende >>

hoe het zou zijn


Soms overvalt me ineens de gedachte hoe het zou zijn als.... als het ijzer niet zou stapelen. Als de ontwikkeling gewoon was doorgegaan. Als we nog steeds niet wisten wat een stofwisselingsziekte is. Of wat neurodegeneratie is. Als we wakker waren geworden uit deze boze droom. Opgelucht zuchtend. Ochtend, een nieuwe onbezorgde dag.
Soms zie ik hem even in een blik of onverwacht gevatte opmerking van Florijn: de prepuber die hij zou zijn geweest. Grote onhandige jongen met lange ledematen en een vlasje op zijn bovenlip, onderweg naar vriendjes om mee blikkie te trappen of naar een leuke sport. Ik denk fietscross of karten ofzo omdat hij van stoere dingen houd. Ik mopperend op hem omdat hij alweer zijn sporttas is vergeten.
Soms zie ik het gezin dat we zouden zijn lopen in onze straat met een mokkende tiener en vrolijk vooruit rennende zevenjarige jongen. En heb ik heimwee naar iets wat nooit zal zijn.
Gaat dat ooit voorbij? Verlangen naar een normaal gezin? Zoals Tristan verlangt naar meedoen en hetzelfde zijn in een klas met kinderen waar hij altijd opvalt.
Florijn zegt: 'het lopen met mijn grotere benen lukt bijna niet meer mama'. Ik help hem op zijn bed te klimmen en moeizaam schuift hij zijn lange lijf op zijn plek. Ik dek hem toe en geef hem een kus. 'Mag ik morgen mijn electrische wielen op mijn rolstoel?'vraagt hij dan. 'Dan kan ik superhard racen op het schoolplein!'  En weer kunnen we allemaal van deze jongen leren: hij constateert en gaat verder. Het is wat het is.
En ik, grote verstandige volwassene, ik ben er nog lang niet.

07 Maart 2016 Permanente link Google Feed MSN Reporter




Reacties
Naam
(typ de letters en cijfers over)
E-mail
:-) :-d ;-) :-o :-p (h) :-@ :-s :-$ :-( :'( :-| (a) (l) (6) (?) (!) (i) (>) (y)
Outlet NL female 140915 - 030216 468x60