<< vorige | Hoofdmenu | Volgende >>

Waar het om gaat


Wat wij vooral belangrijk vinden is dat onze jongens gelukkig zijn roep ik altijd zo vrolijk mogelijk tegen juffen, begeleiders, therapeuten en iedereen die het maar horen wil. Ontwikkelingsdoelen? Pffff....we zijn al blij als hij een poosje behoud wat hij nu kan. Als hij maar gelukkig is. 

Dat  het een ook met het ander maken heeft wringt soms. Omdat we de sluipende voortgang van de ziekte niet kunnen stoppen. Soms sluimert het wekenlang op de achtergrond en durf ik de ernst een beetje te vergeten. Tot ik weer in een hoek word gedrukt en gedwongen word stil te staan bij wat ik het liefst negeer. 
De botoxbehandeling onder narcose van afgelopen maandag bijvoorbeeld. Toen Tristan in zijn operatiehemd onder de ziekenhuisdeken zijn Donald duck lag te lezen deed ik een spelletje Wordfeud. De geur van de ontsmettende zeep stoorde me wat maar ik was ok. Toen hij werd opgeroepen liep ik kletsend met de verpleegster met het rijdende bed naar de lift. In de kamer waar we wachten op de anesthesist trok ik het blauwe Teletubbie pak aan, haarnetje op.... Tristan moest lachen toen ik tinkie winkie nadeed. ‘ misschien raak ik er aan gewend’ dacht ik even en was trots op mezelf. Ik flikte dit wel even, en mijn kind was het dapperste jongetje van Nederland. 
Op de ok werden we opgewacht door de dokter. Hallo Tristan, zei ze warm, en toen ze zijn vragende ogen zag; ik zie er wel heel anders uit he? En toen zag ik die kamer met de vreemde grote mensen in groene pakken, de indringende geur, de rare apparaten, door de ogen van mijn kind. Dapper gaf hij een handje terwijl hij steeds even onzeker naar mij keek. Hij werd op de operatietafel geschoven, ik ging gauw naast hem zitten en pakte zijn handje. De koude band om mijn hart trok zich strak, ik glimlachte naar Tristan. Aan iets moois denken mannetje, doe je ogen maar dicht. De anesthesist drukte de spuit met het gele goedje langzaam leeg in de infuusnaald in  zijn hand. Zijn ogen rolden omhoog. Daar gaat ie zei ik zachtjes, tegen niemand in het bijzonder. 

Alles verliep voorspoedig en toen Tristan een uur later weer langzaam wakker werd was mijn hoofd vrijwel meteen weer rustig en sterk. Tristan kreeg nu pas last van de spanning die geweest was en toen zijn infuus eruit mocht kwamen er toch een paar tranen. ‘Ik weet niet wat er is’ snikte hij. Wil je even bij me zitten? Vroeg ik en zette zijn grote stijve lijf bij mij op schoot. Je hebt het top gedaan kerel, zei ik zachtjes in zijn oor. En tegen niemand in het bijzonder: dit went dus nooit.


17 Mei 2019 Permanente link Google Feed MSN Reporter




Reacties
Naam
(typ de letters en cijfers over)
E-mail
:-) :-d ;-) :-o :-p (h) :-@ :-s :-$ :-( :'( :-| (a) (l) (6) (?) (!) (i) (>) (y)
Outlet NL female 140915 - 030216 468x60


Weblog
Hoe werkt het? Klik hier
Begin pagina
loggy.nl Home
Weblog maken
RSS Feed

Abonneren!

BLOG
dagboek
Botox
werken
pakketservice
Het leven vieren
Greet
afscheid
andere ogen
schoen zetten
Florijn is 11!
Hoge pieken...
zomer
zondagmiddag
cursusje Gordon
Doe maar gewoon
Samen
als het maar gezond is
stout
hoe het zou zijn
Hoe het gaat
mooie jongens
Kindervallei
UNIEK
Groep 3
killer
boshoeve
niet normaal
Bijna gezellig
opa
Voor en na
sterk
er kan nog meer bij
kan ik dit wel?
Dankbaarheid
IK BEN PERSIE!
Op naar een nieuw jaar
Veel te veel te veel
wijsheid
sint nicolaas
Een eigen huis
lang zal die leven
villa Pardoes
slechte moeder
onhoudbaar
terug in het ritme
kop in het zand
don't worry be happy
een aap in een camper
Eenzaam
Sociaal leven
de groene draak
oost west ASbest
slimmerik
Zaterdag
Reality check
Een nieuw jaar
doorgaan
achteruitgang accepteren
Anders
hoe ga je er mee om?
Tristan ook
De diagnose
Prins Florijn
de laatste strohalm
verwachtingen
Hoera Florijn fietst weer
Mytylschool
hulpmiddelen
tadaaa

Florijn's verhaal

Foto's
een kleuter van 8 jaar
het zal toch niet....
het begin van de zoektocht
de ommekeer
de geboorte

ons gezin